Αποφάγια

Απ’ το φρύδι τ’ ουρανού ξεπροβάλλουν:

οι δικαστές, το μηρυκαστικό και οι ένορκες παρθένες.

Μια στο βάθρο, μια στο εδώλιο, είμαι απ’ όλους και βηματοδοτώ

τις καρδιές που περνάνε καρδιές από τρίφτη.

(λεκέδες γλείφουν τις οθόνες)

Απ’ τη μεταλλική μήτρα ξεπροβάλλουν:

Κόκκινα ρευστά σύνορα, προστάτες του όμηρου νου

Η μεσοποταμία της λήθης

κι η αγελάδα- άλλοι την είπαν αμνό-

στο βοσκοτόπι του νέου κόσμου

φτύνει κορμιά

χαρίζει δάκρυα

πετάει κόκκαλα γερά,

καλοθρεμμένα αποφάγια πίστης.