Μαδάω

Μαδάω.

Ναι, μαδάω.

Ξεδιάντροπα, τη Γνώση, τον Ρόλο, τη φρουτόκρεμα εκείνη

την τάχα παιδική. Αργότερα έγινε κρέμα προσώπου κι αυτή.                                                    

Μαδάω την προσκόλληση σε ένα βάζο –

Ω! Τι ωραίες καμπύλες. Έχετε μια προσωπικότητα

αξεπέραστα συμπαγή. Ξεσκονίστε τη για τους καλεσμένους και

 χειροκρότημα στον γλύπτη, στο χειραγωγικό του χάδι και

σε εκείνη τη στιγμή που ταυτιστήκατε μ’ έναν νου.

Λίγο το επίμονο ποτηστήρι,

λίγο που με ήθελαν να ευωδιάζω φιλοδοξίες,

λίγο η κρέμα που στέγνωσε –

βρέθηκα να μαδάω ανεπιστρεπτί

πέταλα λογιοσύνης και τρεις αποδιοπομπαίους τράγους

τη μοίρα, τα γονίδια και την κακιά στιγμή.

Τι;  Δεν είμαι πια ελκυστική;

Ξεριζώστε με να ησυχάσω.